Maar er zijn ook verschillen: het werk in de sloppenwijken is anders dan op het afgelegen platteland. Sommige MAMAS richten zich vooral op kinderen met beperkingen, andere MAMAS zijn gespecialiseerd in het werken met jongeren uit jeugdbendes of hebben in hun regio veel te maken met vluchtelingenkinderen.
Het leven lijkt de 21-jarige Rocky toe te lachen. De vrolijke student zit in het tweede jaar van de opleiding Toerisme Management aan de Universiteit van Johannesburg. Maar dat hij deze weg zou bewandelen, lag zeker niet voor de hand.
“Ik woonde als kind met mijn drie broers bij mijn oma. De meester op school was mijn grote voorbeeld; dát wilde ik later ook worden!” Door de extreem armoedige omstandigheden waarin Siyanda leefde, was de kans dat die droom zou uitkomen echter klein. Oma kon haar vier kleinkinderen nauwelijks te eten geven. “Er was geen elektriciteit en we moesten ver lopen om water te halen”, vertelt Siyanda. “Ik droeg kapotte kleding en had niet eens schoenen.”
Al 25 jaar kunnen jonge kinderen in de afgelegen en dunbevolkte gebieden rond Bloemfontein rekenen op de liefdevolle zorg van Lesedi. In een kwart eeuw hielpen de MAMAS duizenden kinderen om gezond, weerbaar en goed voorbereid hun schoolcarrière te beginnen. Een feestje waard!
In de brandende Zuid-Afrikaanse zon is het voor albino kinderen extra zwaar. Zeker als je werkloze moeder HIV heeft, je in een hutje woont zonder schoon water en je vader in geen velden of wegen is te bekennen. Maar het weerhoudt de 8-jarige Nya uit de Mpumalanga Province er niet van om te dromen: ze wil later verpleegster worden!
Kinderen in de uitgestrekte omgeving Tweespruit (een klein plaatsje in de buurt van Bloemfontein, Vrijstaat) zetten het op een rennen zodra ze hem zien aankomen: de speelbus! Dat betekent weer een fijne ochtend, samen met de lieve MAMAS van Lesedi. Het beketent onbezorgd spelen, spelenderwijs veel leren én een lekker, gezond maaltje…
Geen schoolbanken voor jou. Uitgelachen worden omdat je je eigen naam niet kunt schrijven. Ongezien rondzwerven in de township. Het overkomt bijna een miljoen kinderen in Zuid-Afrika. Omdat ze geen geboortecertificaat hebben, zijn ze voor instanties onzichtbaar. MAMA Dikeledi van Nosa brengt hier verandering in. “Ieder kind heeft het recht om te leren, want dat is de enige weg naar een betere toekomst.”
De zon gloort aan de horizon tussen de glooiende heuvels in de Ofafa Valley in Kwazulu Natal. In de verte loeien de koeien, vanaf het erf klinken de geluiden van spelende kinderen. De 41-jarige Batheni zit buiten voor haar rondavel, een rond hutje met een rieten dak, op een kleine plastic stoel. In haar schoot liggen lapjes stof in alle kleuren van de regenboog. Voorzichtig haalt ze de naald door de stof. Het mondkapje is bijna af.
De Verenigde Staten willen dat het patent op coronavaccins wordt vrijgegeven zodat de productie van betaalbare vaccins toeneemt. In veel armere landen zoals Zuid-Afrika is zelfs het verpleegkundig personeel nog amper gevaccineerd. Zuid-Afrika maar ook het zwaar getroffen India dringen al langer op aan het vrijgeven van het patent.